Wegdromen op de Roompot Oranje Camping

Fietsen op het parcours van de Ronde van Vlaanderen, en slapen in een oranje tent met bijna uitzicht op de finish van de topklassieker: mooier kun je het niet wensen. Dat vonden Wouter Adriaansen en Menno Kole ook. Zij behoorden tot de gelukkigen die een verblijf op de Roompot Oranje Peloton Camping wonnen tijdens de belangrijkste wielerkoers in het land van onze zuiderburen.

Alles was geregeld, dachten de twee tennisvrienden. Een deelnamebewijs voor de toerversie van de Ronde van Vlaanderen, proviand voor onderweg en een lift naar de start. Totdat zich nog een vraag aandiende. Waar zouden ze eigenlijk gaan slapen? Wouter Adriaansen (23) uit Kalmthout moet lachen. ,,Ja, het was ons echt een beetje ontgaan. Menno beloofde wel wat te gaan zoeken op internet. En min of meer toevallig kwam hij op de Facebookpagina van Oranje Peloton waar hij een vraag moest beantwoorden. En wat gebeurde er? Hij won er een prijs mee: logeren op de Roompot camping, in de buurt van de finish van de Ronde in Oudenaarden.’’
Kapellenaar Menno (32) ligt dubbel. ,,Dat was natuurlijk geweldig. Waar vind je anders zo laat nog een slaapplek rondom een evenement waar een heel land van in de war is? Wisten wij veel dat het zó groot was. Wouter en ik wilden gewoon weer eens wat leuks doen, een uitdaging aangaan. Vorig jaar september reden we de route van de Marmotte, een bekende toertocht van 175 kilometer met allerlei beklimmingen in de Franse Alpen…’’

Wouter: ,,Ja, terwijl we absoluut geen fietsers zijn. Ik ben tennisleraar en Menno speelt bij dezelfde tennisclub als ik. Maar eens in de zoveel tijd vinden we het kennelijk nodig om iets raars te doen. Zo lazen we iets over de toerversie van de Ronde van Vlaanderen, op de dag voor de wedstrijd (3 april). Menno schreef ons in. En toen dat eenmaal was gebeurd, hoorde ik dat hij voor de langste route had gekozen: 230 kilometer! Hahaha!. We hadden amper getraind. Ik mag blij zijn als ik tweehonderd kilometer dit jaar op een fiets heb gezeten.’’
Menno: ,,Tja. Voor mij hield het ook wel op bij driehonderd kilometer. Je kunt best zeggen dat we niet hadden getraind voor deze rit. Ik dacht: laat ik een beetje een serieuze afstand pakken. Geen idee dat het zo’n lastig parcours zou zijn. Ik ging ervan uit dat we eerst honderd kilometer lekker vlak zouden fietsen, en dat erna een paar van die heuveltjes zouden komen. Nee, echt niet wetend dat de meeste bezaaid zijn met kasseien…”
Wouter: ,,Maar we hebben het gehaald. Een bijzondere bijkomstigheid: de dag van onze Ronde van Vlaanderen was ook de sterfdag van m’n vader. Het leek me wel toepasselijk om er op deze manier even bij stil te staan. Door af te zien als een beer, want dat heb ik wel gedaan hoor.”

Menno: ,,We zijn inderdaad een behoorlijke tijd bezig geweest. Het duurde elf uur en 36 minuten, om precies te zijn. 242 kilometer. En dat zonder trainen, haha! We waren gesloopt.”
Wouter: ,,Zeg dat. Toen we op de camping arriveerden, was het douchen, even wat eten, een colaatje drinken en vervolgens zijn we plat gegaan in ons tentje, om er niet meer uit te komen.’’
Menno: ,,Het was wat krap, zo met z’n tweetjes, maar wel erg knus. Onze luchtbedden pasten niet eens naast elkaar, dus we sliepen als het waren over elkaar heen, haha.’’
Wouter: ,,Geen enkel probleem hoor. We vielen na dat tochtje heus wel in slaap.”
Menno: ,,En de volgende ochtend was het best gezellig op de camping. Overal oranje vlaggetjes en ballonnen, en uiteraard tentjes. Eerst een ontbijtje, daarna maakten we kennis met twee coureurs van Roompot-Oranje Peloton, die speciaal naar de camping waren gekomen: Maurits Lammertink en Brian van Goethem.”

Wouter: ,,Het was allemaal super. De Roompot-tent mochten we bovendien houden. Die gaat voortaan zeker mee op onze uitstapjes.”