Wel 212 kilometer strijd, geen beloning

Met de rood-wit-blauwe trui om de schouders van Dylan Groenewegen had uiteindelijk in het kamp van het Oranje Peloton wel vrede. ,,Niemand treft blaam, alle jongens hebben op het Nederlands kampioenschap gedaan wat ze konden, maar de winnaar was ook degene die iedereen verwachtte’’, oordeelt Michel Cornelisse.

Strijdend ten onder. De veelgebruikte kreet namen veel Oranje Pelotonners in de mond na afloop van het jaarlijkse gevecht om de nationale titel, en ze hadden allemaal gelijk. Team Roompot gooide alle pk’s in een koers die op voorhand was gedoemd de ontknoping te krijgen die velen voorspelden. In het deelnemersveld van de profs pikte je de sprinters er zo uit; er was er slechts een aan wie bookmakers zich nooit een buil zouden vallen. Dylan Groenewegen, vorig seizoen nog een van de smaakmakers in het oranje, kon simpelweg niet verliezen.

,,Daarom was het hartverwarmend om te zien hoe alle coureurs van ons zich de 212 kilometer uit de naad hebben gewerkt de uitslag een ander aangezicht te geven’’, vertelt de Amsterdamse ploegleider. ,,De enige manier om Dylan uit te schakelen was aanvallen, aanvallen en nog eens aanvallen. Dat is gebeurd, ondanks de wetenschap dat LottoNL-Jumbo de wedstrijd ten koste van alles op slot zou gooien. Anders gezegd: die ploeg had een opdracht en dat was Dylan in de koers te houden. Ik had er geen moeite mee; het is hun goed recht een verdedigende tactiek te gebruiken, want dat was de kortste en beste weg naar succes.’’

Pas diep in de finale van het enerverende gevecht op Goeree-Overflakkee kwam er een ontsnapping tot stand die ‘body’ leek te hebben. Huub Duyn counterde met Boy van Poppel en Mathieu van der Poel een wegsluippoging van Bram Tankink. ,,In een fractie van seconde dacht ik: hier moet ik achteraan’’, zo kijkt de Noord-Hollander terug. ,,We kregen wat ruimte, maar het bleek jammer genoeg nooit voldoende om een definitieve kloof te slaan. Als je zag hoe Lotto-Jumbo alles neutraliseerde, lag dat ook voor de hand. Het is zoals het is, hè: we hebben attractief gereden als ploeg en in elk geval getracht de wedstrijd te doen kantelen.’’

,,Dus heb ik geen reden tot klagen’’, gaat Cornelisse verder. ,,We hebben het NK met opgeheven hoofd verlaten. Geen trui of medailles, maar met een kampioenschap dat in een massasprint eindigt, is dat geen schande. Een vijfde en zesde plaats (voor respectievelijk Barry Markus en Raymond Kreder) zijn behoorlijke resultaten. Natuurlijk, het kan beter. Glimlachend: ,,Gelukkig is er volgend jaar weer een NK. Grijpen we de macht dan wel.’’